ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ = ΧΙΛΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ
Η φράση της εικόνας είναι ιδιαίτερα ουσιαστική, γιατί αγγίζει μια βαθιά αλήθεια της ανθρώπινης φύσης: οι άνθρωποι δεν μας βλέπουν πάντα όπως πραγματικά είμαστε, αλλά μέσα από το πρίσμα του χαρακτήρα, των εμπειριών, των προσδοκιών και της στάσης τους απέναντί μας.
«Άλλος με ξέρει ξινή. Άλλος απόμακρη. Άλλος γλυκιά. Άλλος δοτική.»
Η ίδια προσωπικότητα μπορεί να γεννά εντελώς διαφορετικές εντυπώσεις. Εκείνος που συνάντησε την αυστηρότητά μας ίσως μας χαρακτηρίσει ψυχρούς. Εκείνος που γνώρισε την καλοσύνη μας θα μας θεωρήσει τρυφερούς. Κάποιος που δεν κέρδισε την εμπιστοσύνη μας μπορεί να μας δει απόμακρους, ενώ ένας άνθρωπος που στάθηκε δίπλα μας στις δύσκολες στιγμές θα γνωρίσει την προσφορά και τη δοτικότητά μας.
Οι άνθρωποι συχνά δεν περιγράφουν εμάς όταν μας κρίνουν· περιγράφουν τη σχέση που είχαν μαζί μας. Περιγράφουν τη δική τους εμπειρία από εμάς. Γι’ αυτό και οι διαφορετικές γνώμες δεν είναι απαραίτητα ψεύτικες ή λανθασμένες. Είναι απλώς διαφορετικές όψεις της ίδιας πραγματικότητας.
«Όλοι έχουν δίκιο.»
Αυτή η φράση δεν σημαίνει ότι όλες οι κρίσεις είναι αντικειμενικά σωστές. Σημαίνει ότι ο καθένας έχει δικαίωμα στη δική του αλήθεια, όπως αυτή διαμορφώθηκε μέσα από τις προσωπικές του εμπειρίες. Ο άνθρωπος που ένιωσε απόρριψη θα θυμάται την απόσταση. Εκείνος που ένιωσε αποδοχή θα θυμάται τη ζεστασιά.
Καθένας κρατά στα χέρια του ένα διαφορετικό κομμάτι του ίδιου παζλ.
«Ο καθένας παίρνει από μένα αυτό που του αξίζει.»
Η τελευταία φράση είναι η πιο δυνατή και ταυτόχρονα η πιο παρεξηγημένη. Δεν εκφράζει εκδίκηση ή αλαζονεία. Εκφράζει την αρχή της αμοιβαιότητας.
Η αγάπη απαντά στην αγάπη.
Ο σεβασμός γεννά σεβασμό.
Η καλοσύνη συναντά καλοσύνη.
Η αδιαφορία συναντά απόσταση.
Η εκμετάλλευση βρίσκει όρια.
Οι άνθρωποι εισπράττουν από εμάς εκείνο που καλλιεργούν στη σχέση μαζί μας. Δεν προσφέρουμε το ίδιο σε όλους, γιατί δεν μας προσεγγίζουν όλοι με τον ίδιο τρόπο. Η συμπεριφορά μας δεν είναι στατική· είναι ένας καθρέφτης που αντανακλά, σε μεγάλο βαθμό, τη συμπεριφορά που δεχόμαστε. Η συγκεκριμένη φράση κρύβει μια μεγάλη ψυχολογική και φιλοσοφική αλήθεια: ότι η εικόνα που έχουν οι άλλοι για εμάς δεν είναι πάντα η ταυτότητά μας, αλλά το αποτύπωμα της σχέσης τους μαζί μας.
ΚΑΙ ΝΑΙ…
Δεν είμαι όσα λένε για μένα.
Είμαι όλα όσα έζησαν μαζί μου.
Σε άλλους υπήρξα λιμάνι και σε άλλους καταιγίδα.
Σε άλλους χαμόγελο και σε άλλους σιωπή.
Όχι γιατί άλλαζα πρόσωπα,
αλλά γιατί ο καθένας συναντούσε μια διαφορετική όψη της ίδιας ψυχής.
Οι άνθρωποι δεν θυμούνται πάντα αυτό που είμαστε.
Θυμούνται αυτό που τους κάναμε να νιώσουν.
Και τελικά, ο καθένας κουβαλά τη δική του αλήθεια για εμάς.
Μια αλήθεια που γεννήθηκε μέσα από τον τρόπο που μας πλησίασε,
μας αγάπησε, μας πλήγωσε ή μας σεβάστηκε.
Ίσως η μεγαλύτερη ωριμότητα στη ζωή να είναι να αποδεχθούμε ότι δεν μπορούμε να ελέγξουμε την εικόνα που σχηματίζουν οι άλλοι για εμάς. Κάθε άνθρωπος θα κρατήσει τη δική του εκδοχή της ύπαρξής μας. Άλλοι θα θυμούνται τη σιωπή μας, άλλοι το χαμόγελό μας, άλλοι την αυστηρότητα και άλλοι τη γενναιοδωρία μας.
Και τελικά, δεν έχει τόση σημασία πώς μας ονομάζουν οι άνθρωποι που βρέθηκαν κάποια στιγμή δίπλα μας, κοντά μας. Σημασία έχει να γνωρίζουμε εμείς ποιοι είμαστε, να παραμένουμε αληθινοί στις αξίες μας και να προσφέρουμε στον καθένα αυτό που η στάση του απέναντί μας γεννά.
Γιατί, όπως το φεγγάρι της φωτογραφίας, παραμένουμε οι ίδιοι· απλώς ο καθένας βλέπει από εμάς το φως που μπορεί να αντικρίσει. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΦΑΡΜΑΚΗ Ιστορικός-Κριτικός Τέχνης
Σχολιάστε