Ανάλυση του έργου της Αθηνάς Στρατιδάκη «Η καρδιά επιπλέει»
Το έργο με τίτλο «Η καρδιά επιπλέει» είναι εμπνευσμένο από την κινηματογραφική ταινία Τιτανικός και αποτυπώνει με εικαστικό τρόπο τη σύγκρουση ανάμεσα στην ανθρώπινη τραγωδία και στη δύναμη του συναισθήματος.
Η δημιουργός δεν εστιάζει στο ιστορικό γεγονός του ναυαγίου, αλλά στον συμβολισμό της αγάπης που επιβιώνει ακόμη και μετά την καταστροφή.
Στο επάνω μέρος της σύνθεσης κυριαρχεί το πλοίο, το οποίο παρουσιάζεται φωτισμένο και σχεδόν ακέραιο, σαν να ανήκει σε έναν ιδεατό κόσμο. Πάνω από αυτό εμφανίζεται το ζευγάρι των πρωταγωνιστών, που παραπέμπει στην ταινία, όχι όμως ως πραγματικά πρόσωπα, αλλά ως σύμβολα αιώνιας αγάπης. Η στάση τους είναι ήρεμη, τρυφερή, διαχρονική και η απουσία φόβου υποδηλώνει ότι έχουν ξεπεράσει τα όρια του χρόνου και της υλικής πραγματικότητας.
Εδώ δεν υπάρχει πανικός...Υπάρχει αιωνιότητα.
Αντίθετα, στο κάτω μέρος του έργου η θάλασσα παρουσιάζεται σκοτεινή και ταραγμένη, γεμάτη αντικείμενα που παρασύρονται από τα κύματα, όπως βαλίτσες και προσωπικά είδη. Τα στοιχεία αυτά υποδηλώνουν το ναυάγιο, την απώλεια, τη διάλυση και τη βίαιη διακοπή της ανθρώπινης ζωής...Την τραγικότητα της στιγμής.
Ο κόσμος των σωμάτων χάνεται…το σώμα βυθίζεται, το συναίσθημα επιπλέει.
Κεντρικό συμβολικό στοιχείο του έργου αποτελεί η φωτεινή καρδιά που επιπλέει στα δεξιά του έργου, μέσα στο σκοτεινό νερό της φουρτουνιασμένης θάλασσας. Η καρδιά δεν βυθίζεται, αλλά εκπέμπει φως, λειτουργώντας ως σημείο ελπίδας μέσα στο χάος. Είναι καθαρή, άθικτη … Αυτή είναι η «καρδιά που επιπλέει».
Συμβολίζει την αγάπη που δεν πνίγηκε,και την μνήμη που δεν χάθηκε, ακόμη κι όταν όλα γύρω καταστρέφονται. Η αντίθεση ανάμεσα στο σκοτάδι της θάλασσας και στο φως της καρδιάς ενισχύει το μήνυμα ότι το συναίσθημα μπορεί να αντέξει εκεί όπου το σώμα αδυνατεί.
Η επιλογή να βρίσκεται μέσα στο χάος και να φωτίζει είναι η ουσία του εικαστικού έργου: είναι η έμπνευση της καλλιτέχνιδας που επισημαίνει οτι η ελπίδα δεν γεννιέται στην ασφάλεια, αλλά μέσα στην απώλεια.
Τα χρώματα του έργου παίζουν καθοριστικό ρόλο στην απόδοση του νοήματος. Οι ψυχροί τόνοι του μπλε και του μαύρου της θάλασσας εκφράζουν τη θλίψη, τον θάνατο και το βάθος της απώλειας, ενώ οι θερμές αποχρώσεις του κίτρινου και του χρυσού αποδίδουν την ελπίδα, το φως και τη ζωή.
Το φως δεν είναι ρεαλιστικό — είναι συναισθηματικό. Δεν φωτίζει τον χώρο, αλλά το νόημα.
Το φεγγάρι στον ουρανό, φωτίζει διακριτικά τη σκηνή λειτουργώντας ως σιωπηλός μάρτυρας της τραγωδίας, παραπέμποντας στον χρόνο, στη μνήμη, στην αιώνια επανάληψη και στη διαχρονικότητα των ανθρώπινων συναισθημάτων.
Τέλος το έργο δεν αφηγείται απλώς τον»Τιτανικό » αλλά τον μετασχηματίζει σε ιδέα : Ο τίτλος «Η καρδιά επιπλέει» δεν αφηγείται απλώς μια γνωστή κινηματογραφική ιστορία, αλλά τη μετατρέπει σε έναν ποιητικό στοχασμό πάνω στην αντοχή της αγάπης. Μέσα από τη σύγκρουση ανάμεσα στη βύθιση και την επιβίωση, το έργο μεταφέρει το μήνυμα ότι, ακόμη κι όταν ο κόσμος καταρρέει, η καρδιά μπορεί να συνεχίσει να επιπλέει, φωτίζοντας το σκοτάδι της απώλειας.
Μπορεί το πλοίο,οι άνθρωποι,το ζευγάρι των πρωταγωνιστών να χάθηκαν,ομως η καρδιά και η αγάπη δεν χάθηκε… Έμεινε να θυμίζει!
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΦΑΡΜΑΚΗ
Ιστορικός – Κριτικός Τέχνης
Σχολιάστε