ΚΡΑΥΓΗ ΑΓΩΝΙΑΣ ΓΙΑ 5 ΜΑΝΕΣ..
Αγάπη Μπουρνόβα…Παρούσα ! Στ. Μπουκουβάλα…Παρούσα! Βασ. Σκαμπαρδώνη…Παρούσα! Έλενα Κατσαρού…Παρούσα! Αναστασία Νάσιου…Παρούσα!
Αυτές οι 5 γυναίκες στο σημερινό προσκλητήριο θα δηλώσουν απούσες…
Απούσες από την ζωή…από το σπίτι τους…από τις οικογένειές τους…
Απούσες από τις μάνες τους…μα πανω απ όλους από τα παιδιά τους!
Δούλευαν πάντα νύχτα…Όχι από επιλογή, αλλά από ανάγκη.
Σταθερά. Σιωπηλά. Εξουθενωτικά…
Για να μπορούν την ημέρα να είναι μητέρες, να τα φροντίζουν, να τα ταΐζουν, να τα διαβάζουν, να τα αγκαλιάζουν.Να είναι πάντα δίπλα τους… Για να μεγαλώνουν τα παιδιά τους εκεί που το κράτος, η κοινωνία και οι μηχανισμοί «προστασίας» απουσίαζαν.
Πέντε γυναίκες… γυναίκες ηρωίδες της καθημερινότητας. Μητέρες που δούλευαν για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους με αξιοπρέπεια. Μητέρες που το βράδυ έφευγαν για τη δουλειά και το πρωι γύριζαν με την καρδιά γεμάτη ευθύνη και φροντίδα.
Μητέρες παιδιών που θα τις ψάχνουν και δεν θα τις βρίσκουν. Σήμερα, τα παιδιά τους μεγαλώνουν με μια απουσία που πονά, αλλά και με μια κληρονομιά αγάπης που δεν σβήνει για αυτές τις μάνες που αντάλλαξαν τον ύπνο τους με την ευθύνη. Τη ζωή τους με το μεροκάματο.
Τα ξημερώματα της Δευτέρας, 26 Ιανουαρίου 2026 μια φωτιά τις πήρε μακριά τους και τ΄ άφησε ορφανά… Μια φωτιά που πήρε σώματα…δεν πήρε όμως την αγάπη, δεν πήρε τις μνήμες, τις αγκαλιές, τα όνειρα που είχαν υφάνει για τα παιδιά τους.
Αυτές οι γυναίκες δεν ήταν απώλειες.
Ήταν εργαζόμενες. Ήταν μητέρες. Ήταν άνθρωποι.
Και δεν πέθαναν απλώς σε ένα «δυστύχημα». Πέθαναν ενώ προσπαθούσαν να κρατήσουν όρθιες τις οικογένειές τους, σε συνθήκες που δεν συγχωρούν την αδιαφορία, την έλλειψη πρόληψης, τη σιωπή.
Εργαζόμενες που έμαθαν να ζουν χωρίς ύπνο για να μη λείψει τίποτα από το σπίτι τους. Που τα ξημερώματα της Δευτέρας, δεν ξαναγύρισαν σπίτια τους γιατί…Μια φωτιά τις σκότωσε.
Αλλά δεν ήταν η φωτιά ο δολοφόνος.
Ήταν η αδιαφορία…Ήταν η λογική του «πάμε κι όπου βγει».
Ήταν τα κλειστά μάτια στην ασφάλεια, οι έλεγχοι που δεν έγιναν, οι ευθύνες που μεταφέρονται, οι ζωές που θεωρούνται αναλώσιμες όταν πρόκειται για εργαζόμενες γυναίκες.
Άφησαν πίσω τους παιδιά χωρίς μητέρα …
Άφησαν πίσω τους γονείς που σήμερα θάβουν τα παιδιά τους … μάνες που κλαίνε μάνες.
Άφησαν συζύγους συντετριμμένους μη μπορώντας ν αποδεχθούν την απώλεια, συντρόφους που θα πρέπει ν αναλάβουν να στηρίξουν τα παιδιά τους και ως «μάνες» πια…φίλους, συγγενείς, μια ολόκληρη τοπική κοινωνία στα Τρίκαλα παγωμένη από πόνο, θυμό , οργή και αναπάντητα «γιατί».
Αρνούμαστε να τις πούμε «θύματα ατυχήματος».
Αρνούμαστε να τις ξεχάσουμε μόλις σβήσουν τα φώτα της επικαιρότητας.
Αρνούμαστε να αποδεχτούμε ότι «αυτά συμβαίνουν».
Δεν συμβαίνουν. .. Συμβαίνουν όταν επιτρέπονται.
Δεν δεχόμαστε να ξεχαστούν σε λίγες μέρες.
Δεν δεχόμαστε να ειπωθεί απλώς «ήταν η κακιά στιγμή».
Γιατί για τα παιδιά τους, δεν ήταν στιγμή. Είναι μια ζωή.
Για τις μάνες τους, δεν είναι είδηση. Είναι σπαραγμός.
Για την κοινωνία μας, είναι ευθύνη.
Σκύβουμε το κεφάλι στη μνήμη τους,
αλλά σηκώνουμε τη φωνή μας για δικαιοσύνη.
Για να μη χρειαστεί καμία άλλη μητέρα να δουλεύει σε μη ασφαλές περιβάλλον, με αποτέλεσμα να μη γυρίσει ποτέ στο σπίτι της.
Ζητάμε:
ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ … ΑΠΟΔΟΣΗ ΕΥΘΥΝΩΝ.
ΟΝΟΜΑΤΑ… ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ… ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ.
Γιατί τα παιδιά τους δεν χρειάζονται συλλυπητήρια.
Χρειάζονται αλήθεια.
Χρειάζονται προστασία.
Χρειάζονται μια κοινωνία που να πει καθαρά: φτάνει πια !
Χαμηλώνουμε το κεφάλι εις ένδειξη σεβασμού στη μνήμη των πέντε μανάδων, αλλά δεν θα χαμηλώσουμε την φωνή μας.
Αν αυτές οι γυναίκες ξεχαστούν, τότε θα είμαστε όλοι συνένοχοι.
Σκύβουμε το κεφάλι με σεβασμό και υποσχόμαστε στις ψυχές αυτών των πέντε γυναικών , να μη γίνουν αριθμοί, να μη ξεχαστούν, να μη χαθούν στη σιωπή.
Γιατί πίσω από κάθε ζωή που χάθηκε, υπάρχει ένα παιδί που περιμένει δικαιοσύνη, μνήμη και στήριξη.
Αιωνία αυτών η μνήμη!!!
Και ας γίνει ο θάνατός τους η τελευταία σιωπή που ανεχτήκαμε.
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΦΑΡΜΑΚΗ
Υ.Γ Εδώ αξίζει να επισημάνω την σεμνή πρωτοβουλία του Σεβασμιωτάτου
Μητροπολίτη Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης κ.κ. Χρυσοστόμου, για την παύση και τον περιορισμό των λατρευτικών και κοινωνικών εκδηλώσεων, εις ένδειξιν πένθους (λόγω της διοικητικής σχέσης της Μητρόπολης με τα Τρίκαλα ).Η συμπαράσταση στο πένθος είναι χριστιανικό έργο , είναι θεάρεστη πράξη ,«οὐκ ἔστιν ὁ Θεὸς νεκρῶν,ἀλλὰ ζώντων»(Ματθ. 22,32).
Σχολιάστε