Στον Καθηγητή Οφθαλμολογίας Μιχαήλ Τσαπάκη
Σήμερα, μέσα από ένα λιτό, σχεδόν τηλεγραφικό μήνυμα της κόρης του,
πληροφορήθηκα το «φευγιό» ενός αγαπημένου φίλου.
Του Καθηγητή Οφθαλμολογίας Μιχαήλ Τσαπάκη.
Ενός σπουδαίου επιστήμονα.
Ενός μεγάλου ρεαλιστή ζωγράφου.
Ενός ανθρώπου με βαθύ ήθος και σπάνια ποιότητα ψυχής.
Είχα τη μεγάλη τιμή, μέσα από τη συνεργασία μας, να τον γνωρίσω ουσιαστικά.
Να καταλάβω πόσο βαθιά είχε επηρεαστεί η ζωγραφική του από τη βυζαντινή τέχνη
— μια τέχνη που, μετά τη συνταξιοδότησή του,
δεν υπήρξε απλώς εικαστική αναφορά,
αλλά τρόπος σκέψης, στάση ζωής, εσωτερική ανάγκη.
Την θεωρούσε, και όχι άδικα, την κατ’ εξοχήν τέχνη των Ελλήνων.
Στο κέντρο της εικαστικής του δημιουργίας στεκόταν πάντοτε ο άνθρωπος.
Η ανθρώπινη φιγούρα, το πορτρέτο, οι σκηνές της κρητικής ηθογραφίας.
Τοπία και νεκρές φύσεις, όλα διαποτισμένα από μια διακριτική, βυζαντινίζουσα πνοή,
αποτυπωμένα στον καμβά με σεβασμό, μέτρο και εσωτερικό φως.
Δεν μπορώ ακόμη να το πιστέψω…
Δεν ξέρω πώς να σε αποχαιρετήσω, εκλεκτέ μου φίλε.
Η παρουσία σου γέμιζε τον χώρο στις εκθέσεις μας — όχι μόνο με τα έργα σου, αλλά με την ίδια σου την ύπαρξη.
Η απουσία σου αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό σε όλους εμάς που σε γνωρίσαμε…
Γιατί υπήρξες άνθρωπος με αξίες που σπανίζουν σήμερα,
έντιμος επιστήμονας με ήθος και ακεραιότητα,
αφοσιωμένος οικογενειάρχης,
πολύτιμος φίλος,
ευγενής ακόμη και απέναντι στην αγένεια.
Καλό σου ταξίδι στην αιωνιότητα, αγαπημένε κύριε Τσαπάκη.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα της αγαπημένης σου Κρήτης,
που σήμερα ανοίγει την αγκαλιά της για να σε δεχθεί.
Καλή δύναμη και κουράγιο στα μέλη της υπέροχης οικογένειάς σου.
Θα σε θυμόμαστε πάντα με αγάπη, σεβασμό και ευγνωμοσύνη.
Αιωνία σου η μνήμη.
Σχολιάστε